Potykamy się jeszcze w nim zdobywając każdą cenną z chwil.
Mamy przyjaciół którym ufamy,lecz większych celów nie osiągamy,
patrzysz mi w oczy i ciągle traktujesz jak małe dziecko które nic nie czuje.
Jesteś za młoda, ciągle to słyszę lecz w smutku mych oczów nie zobaczysz
już nic bo to ten czas by wytrzeć złe łzy.
Znów staje i walczę jak każdy dzień,niby podobny lecz coraz mniej.
Jest ciągle nadzieja i jej się trzymam,mówisz przepraszam lecz to nie twoja wina.
Ja jestem wdzięczna zostali wytrwali,ci co od zawsze mnie tu kochali.
Wytykają błędy lecz ufam im wiedzą co mogą i nie zabronią marzyć mi.
Mam swój świat i zacznę od niego,nie uszczęśliwisz na siłę mnie przecież wiesz.
Jeśli już walczę to już poważnie bo z życia każdą chwilę kradnę,
nie chcę nie wierzyć bo tak mi każesz Zabierz swą mapę do własnych marzeń!
Ja pozostaje taka sama,uśmiechnięta idę własną drogą którą przyjaciele ze mną
iść mogą.
Z resztek nadziei wytworze stan,cierpliwość i wiara to na dziś mój plan.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
:)